Μαρίνος Γιαμαλάκης

2007

1. Ακόμη μια μέρα
2. Στη σκιά του φεγγαριού
3. Δεν μπορείς
4. Στην Κρήτη
5. Ένα...
6. Αν ήξερες
7. Ο χορός της αγάπης
8. ότι αγαπώ
9. Όσα δεν σου είπα
10. Πρώτη φορά
11. Δεν ήταν χθες
12. Στα χαμηλά
13 Αρα...ζω

Στίχοι

Στίχοι και μουσική: Μαρίνος Γιαμαλάκης

ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Ξύπνησα σήμερα νωρίς
με μια διάθεση θαρρείς
λες και μου χάρισαν
τον ουρανό με τ΄ άστρα.
Όσα αρνιόμουν μια ζωή
όσα δεν θα θελα να δεις
κρύφτηκαν θάφτηκαν
στου νου μου τα φαράγγια

Και φτου απ΄ την αρχή.

Ακόμη μια μέρα
πηγμένη στο ψέμα
ακόμη μια μέρα τρελή.
Ακόμη μια μέρα
χωρίς καλημέρα
που η σκέψη ξανά απεργεί.

Ξύπνησα σήμερα νωρίς
κι όσα με πλήγωναν θαρρείς
εξαφανίστηκαν
τα κάλυψε σκοτάδι.
Άνοιξαν πόρτες διαφυγής
κάναν οι τύψεις αποχή
όσα δεν μπόρεσα
χάθηκαν σ΄ ένα βράδυ

Και φτου απ΄ την αρχή.

Ακόμη μια μέρα
πηγμένη στο ψέμα
ακόμη μια μέρα τρελή.
Ακόμη μια μέρα
χωρίς καλημέρα
που η σκέψη ξανά απεργεί.


ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Στη σκιά του φεγγαριού θα με δεις
να ξεφεύγω να φεύγω απ΄ τα μη
απ΄ τα πρέπει που λες, απ΄ τα δήθεν που θες
απ΄ αυτά που μ΄ ανοίγουν πληγές

Στη σκιά του φεγγαριού θα με δεις
να βουτώ στον ουρανό της σιωπής
να διαγράφω όσα λες , να απαρνιέμαι όσα θες
να τραβώ της κουρτίνες του χθες

Κι έχω μπροστά μου μονάχα ένα δρόμο, που τον επέλεξα
τον διασχίζω και βρίσκω στο τέρμα, όσα δεν θέλησα
Στη σκιά του φεγγαριού θα με δεις

Στη σκιά του φεγγαριού θα με δεις
να μετρώ της μοναξιάς τα γιατί
να ελπίζω στα συν να κοντράρω τα πλην
αντιγράφοντας μι΄ άλλη ζωή

Στη σκιά του φεγγαριού θα με δεις
να μαζεύω κομματάκια σιωπής
να ενώνω το παζλ και με λέξεις προκάτ
ν΄ αντιδρώ σ΄ όσα μοιάζουν φτιαχτά


ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ

Από δω να φύγεις δεν μπορείς
να διασχίσεις τον ωκεανό της ήττας
σ΄ άλλους τόπους να διαφύγεις να σωθείς
να βρεις αλλού πατρίδα.

Από δω να φύγεις δεν μπορείς
είν΄ η μοίρα το γραφτό σου όπως λένε
είν΄ τα χρόνια σου που βγάλανε κλαριά
κι οι ρίζες ποτισμένες.

Δεν μπορείς να φτάσεις
εκεί που δεν φτάνει κανείς
δεν μπορείς ν΄ ακούσεις
αυτά που σου λέει η σιωπή.
Δεν μπορείς να ζήσεις
αιχμάλωτος μιας εμμονής
δεν μπορείς να ενώσεις
σκοτάδι με φως και να δεις.

Από δω να φύγεις δεν μπορείς
με τραίνο μ΄ αεροπλάνο ή με πλοίο
σε λίστα αναμονής έστω κι αν μπεις
κι αν θα στηθείς στο κρύο

Από δω να φύγεις δεν μπορείς
σαν μαγνήτης τούτη η γη σ΄ έχει τραβήξει
μι΄ αγκαλιά πότε υγρή πότε ζεστή
τις μέρες σου έχει σφίξει.

Δεν μπορείς να φτάσεις
εκεί που δεν φτάνει κανείς
δεν μπορείς ν΄ ακούσεις
αυτά που σου λέει η σιωπή.
Δεν μπορείς να ζήσεις
αιχμάλωτος μιας εμμονής
δεν μπορείς να ενώσεις
σκοτάδι με φως και να δεις.


Στην Κρήτη

Περπάτησα, τριγύρισα, την Κρήτη απ΄ άκρη σ΄ άκρη
μα σαν εσένα πουθενά, δεν μπόρεσα να βρω
απ΄ τα Χανιά στον Άγιο, πάλι και ξαναπάλι
λιώσανε τα παπούτσια μου, μα η θύμηση βουνό

Που το περνώ, για ν΄ ανεβώ, ψηλά στον Ψηλορείτη
κι απ΄ τα φαράγγια τα στενά, να φτάσω χαμηλά
για να βρεθώ προς το νοτιά, στου Λιβυκού τη δύση
πιο κάτω απ΄ το Ηράκλειο, μ΄ αγιάτρευτη καρδιά

Που δεν μπορεί η θάλασσα, που δεν μπορούν τα όρη
να τη μαγέψουν και να δει, τον τόπο καθαρά
μόνο όταν πέφτουν μπαλωθιές, για λίγο αναπτερώνει
θαρρώντας πως ευρέθηκες, κι είναι από χαρά

Περπάτησα, τη γύρισα, την Κρήτη απ΄ άκρη σ΄ άκρη
πέρασα δρόμους δύσβατους, θάλασσες και στεριά
μ΄ ένα μαράζι άγριο, έτοιμο να με φάει
να ξεριζώσει την φτωχή, την άδεια μου καρδιά.

Που δεν μπορεί η θάλασσα, που δεν μπορούν τα όρη
να τη μαγέψουν και να δει, τον τόπο καθαρά
μόνο όταν πέφτουν μπαλωθιές, για λίγο αναπτερώνει
θαρρώντας πως ευρέθηκες, κι είναι από χαρά


ΕΝΑ…

Έσμιξε το φως με το σκοτάδι
κόλλησε η στεριά με την ακτή
ένα έγιναν πρωί και βράδυ
κι η ζωή με πάει εκδρομή.

Στην μικρή πατρίδα του έρωτά σου
κει που ο χρόνος κάνει ανακωχή
διαστέλλεται για να χωρέσει
μια αγάπη τόσο δυνατή.

Τόσο δυνατή, που κανείς στη γη
δεν μπορεί να την νικήσει
δεν μπορεί το τέλος της να δει.
Διαφορετική, απαιτητική
δεν μπορώ να την χορτάσω
τρέφετε με όνειρα θαρρείς.

Έσμιξε το φως με το σκοτάδι
γίνανε οι Δευτέρες Κυριακή
σταματούν οι ώρες δεν γυρνάνε
κάνουν ως κι έγνοιες αποχή

Στην μικρή πατρίδα του έρωτά σου
μ΄ άδεια ισόβιας παραμονής
μετανάστης μες την αγκαλιά σου
σε μια αγάπη τόσο αληθινή

Τόσο δυνατή, που κανείς στη γη
δεν μπορεί να την νικήσει
δεν μπορεί το τέλος της να δει.
Διαφορετική, απαιτητική
δεν μπορώ να την χορτάσω
τρέφετε με όνειρα θαρρείς.


ΑΝ ΗΞΕΡΕΣ

Σχόλασε το φεγγάρι, έπιασ' ο ήλιος βάρδια
φώτισε το σκοτάδι, φάνηκαν τα σημάδια
της ξαγρυπνιάς στα μάτια.

Που να σαι δεν το ξέρω, δεν μου το είπαν τ' άστρα
μάγγισες και χαρτούδες, δεν βρήκαν μονοπάτια
σ' έχασα μια για πάντα.

Να ξερες, να ξερες, πόσο πολύ μου λείπεις
να ξερες, να ξερες, το πόσο σ' αγαπώ
θα χτιζες, γέφυρες, θα ναύλωνες καράβια
θα βρισκες διάβαση, να φτάσεις ως εδώ.

Μπερδεύτηκε η ζωή μου, στης πόλης την ανάσα
ενός τσιγάρου δρόμος, της θάλασσας η αύρα
μα η αντοχή μου σ' άδεια.

Πέτρωσε τ' όνειρο μου, ηρώων σε πλατεία
τα μυστικά μου όπλα, θαμμένα στα Χαφτία
λείπεις και λείπει η ουσία.

Να ξερες, να ξερες, πόσο πολύ μου λείπεις
να ξερες, να ξερες, το πόσο σ' αγαπώ
θα χτιζες, γέφυρες, θα ναύλωνες καράβια
θα έβρισκες διάβαση, να φτάσεις ως εδώ.


Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Μια φορά που λες η αγάπη έστησε χορό
κάτω απ΄ τ΄ αμυδρό φεγγάρι δίπλα στο γιαλό
την κοιτούσανε τ΄ αστέρια από τα ψηλά
κι απορούσαν πως η αγάπη ζει στα χαμηλά.

Γύρω - γύρω, γύρω -γύρω στριφογυριστά
κι όλα τα καλά του κόσμου, σε μια αγκαλιά
γύρω - γύρω, γύρω -γύρω ξέφρενος χορός
κάτω από το φως των άστρων, δίπλα στο γιαλό

Μια φορά που λες η αγάπη έστησε χορό
μεθυσμένη από της νύχτας τον τρελό ρυθμό
της χτυπούσανε τα ντέφια από τα ψηλά
κι απορούσαν πως η αγάπη ζει στα χαμηλά.

Μα όλα κάποτε τελειώνουν, ξύπνησε η αυγή
τέλειωσε το παραμύθι, άρχισε η ζωή
να τραβά την ανηφόρα, μάκρυνε ο γιαλός
σταματήσαν τα τραγούδια, σχόλασε ο χορός.

Γύρω - γύρω, γύρω -γύρω πως τα φτιάξαμε
κι όσα είδανε τ΄ αστέρια τα ξεγράψαμε
γύρω - γύρω, γύρω -γύρω πως αλλάξαμε
κι όσα ήτανε δικά μας τα πετάξαμε.


ΟΤΙ ΑΓΑΠΩ

Ότι αγαπώ μαραίνετε, ότι δεν θέλω ανθίζει
πολιορκεί τη σκέψη μου, στο νου μου αρμενίζει
πειρατικό, κουρσάρικο, καράβι που ληστεύει
ότι μισώ κάνει Θεό, κι ότι αγαπώ το κλέβει.

Ότι αγαπώ αφήνετε, μονάχο του στο δρόμο
μα σε μια άκρη του μυαλού, φτιάχνει δικό του κόσμο
με χίλια δυο περάσματα, δεκάδες ερωτήσεις
τα σ΄ αγαπώ μου πνίγονται, μέσα στις αναμνήσεις.

ότι αγαπώ διαλύεται, σβήνει μέσα στο χρόνο
κι αυτά που δεν τα θέλησα, μου φέρνουν μόνο πόνο
που δεν μπορεί η απανεμιά να το νε γαληνέψει
κι όσα αγαπώ παλεύουνε μα χάνονται σαν φέξει.


ΟΣΑ ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΙΠΑ

Μπροστά μου ένα απέραντο κενό
τη σκέψη μου ρουφά μια μαύρη τρύπα
πετάω το χαρτί και το στυλό
και ψάχνω λίγο φως μέσα στη νύχτα.

Δεν θέλω να σου γράψω πως περνώ
να βάλω στο χαρτί όσα δεν είδα
γυρίζω τη σκηνή στο παρελθόν
στα λόγια που ποτέ μου δεν σου είπα.

Κι αμφιβάλω αν μπορέσω ποτέ,
ζωντανά να στα πω.

μπροστά μου μια ασήμαντη στιγμή
βουλιάζω κολυμπώ πέφτω στα ίδια
ν΄ αλλάξω τώρα πια δεν το μπορώ
δεν έχω άλλο κουράγιο ούτε ελπίδα.

Να φτάσω απ΄ το υπόγειο στο φως
τα όνειρά μου πέσαν σε παγίδα
σκοτώθηκαν χάθηκαν στο παρών
τα λόγια που ποτέ μου δεν σου είπα.

Κι αμφιβάλω αν μπορέσω ποτέ,
ζωντανά να στα πω.


ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ

Πρώτη φορά, νοιώθω
λες και είναι η πρώτη φορά
κι η καρδιά μου σαν την πρώτη φορά
χτυπά.

Κι είσαι εσύ
η αιτία π΄ όλα αλλάζουν εσύ
που η σιωπή γίνεται ήχος
ζεστή φωνή.

Μα ότι κι αν πω θα ναι λίγο
δεν θα λέει το πώς
της ματιάς σου το διάχυτο φως
σαν κρασί με μεθάει.

Μα ότι κι αν πω
μια σταγόνα στον ωκεανό
κι όμως όχι δεν είναι όνειρο
μι΄ άλλη μέρα χαράζει.

Πρώτη φορά, νοιώθω
σαν να είναι η πρώτη φορά
κι η αγκαλιά σου με κερνάει γλυκά
φιλιά.

Κι είσαι εσύ
η αιτία π΄ όλα αλλάζουν εσύ
που η χαρά γίνετε δάκρυ
χρυσή βροχή.


ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ

Δεν ήταν χθες, ούτε προχθές, που σε συνάντησα
δεν ήταν φέτος, ούτε πέρσι, η αρχή
χρόνια πολλά πίσω αν πας, θα δεις τη θάλασσα
που μας πρωτόσμιξε, μια άλλη εποχή

Δεν ήταν βράδυ, ούτε πρωί, σαν πρωταντίκρισα
τα δω σου μάτια, και δεν μπόρεσα να δω
πίσω από σένα, τίποτα δεν είχε νόημα
ούτε ο ήλιος, ούτε τ΄ άστρα, ούτε εγώ

Χιλιάδες μέρες, μας μεγάλωσαν και φύγανε
άπειρες ώρες, κάθε μια ξεχωριστή
πίσω από νότες, και στιχάκια, καλυφτήκανε
για να μη βλέπουν, πως δεν είμαστε μαζί

Δεν ήταν χι, δεν ήταν ψι, δεν ήταν άγνωστα
τα πάρε δώσε, της αγάπης τα γιατί
που στα γιατί, δίναν εξήγηση και βιάζονταν
να ζεσταθούνε, αγκαλιασμένα στη σκηνή

Δεν ήταν όχι, ούτε ναι, αυτό που ειπώθηκε
στο κάτω κάτω της γραφής, ποιος το μπορεί
να ορκιστεί πως το μπορεί, να μείνει αιώνιος
στον εαυτό του, και σε σένα, εραστής

Χιλιάδες μέρες, μας μεγάλωσαν και φύγανε
άπειρες ώρες, κάθε μια ξεχωριστή
πίσω από νότες, και στιχάκια, καλυφτήκανε
για να μη βλέπουν, πως δεν είμαστε μαζί


ΑΠ ΤΑ ΨΗΛΑ ΣΤΑ ΧΑΜΗΛΑ

Απ΄ τα ψηλά στα χαμηλά, απ΄ τα πολλά στα λίγα
σκάλα μου ρίχνεις ν΄ ανεβώ, μα κάνω πως δεν σ' είδα
τίποτα πια απ΄ τα παλιά, μαζί σου δεν με δένει
καλύτερα στα υπόγεια απ΄ το να ζω με ξένη.

Αφού δεν βρήκες τα κλειδιά, ν΄ ανοίξεις την καρδιά μου
να εξερευνήσεις της σιωπές, τα΄ απόκρυφα όνειρά μου
τι θέλεις και τηλεφωνείς, ποιον ψάχνεις τι σκαλίζεις
ο κήπος αν δεν ποτιστεί, το ξέρεις δεν ανθίζει.

Απ΄ τα ψηλά στα χαμηλά, μα το μπορώ ακόμα
να ξεχωρίσω ποιες φωνές λένε τ' αέρα λόγια
ηδονικά τραγουδιστά, σειρήνες σε καράβι
που πλέει για το πουθενά, σε άγρια πελάγη.

Απ τα ψηλά στα χαμηλά, απ΄ τα πολλά στα λίγα
μ΄ απλώνεις χέρια να πιαστώ, ν΄ ανέβω στη σχεδία
μα προτιμώ να κολυμπώ σε θάλασσα αγριεμένη
απ΄ το να ζω σ΄ ανάκτορα και να φιλώ μια ξένη.


ΑΡΑ ΖΩ

Παρκάρω τη ζωή μου στην ξαπλώστρα
δυο βήματα πιο κάτω το νερό
πάνω απ' το κεφάλι μου η ομπρέλα
να μου καλύπτει όλο τον ουρανό

Και στα ρηχά, μικρά παιδιά
παίζουν με τα γαλανά νερά

Μπροστά κορίτσια Θεϊκά πλασμένα
του Κοσμοπόλιταν δραπέτες λες
μαντάρουν τα όνειρα τους τα σκισμένα
μαυρίζοντας και κάνοντας βουτιές

Βουτιές στο χθες, στο παρελθόν
σ' όσα αντιδρούν με το παρών
κι εγώ πιο κει, κάτω απ' το φως
αράζω, αράζω, αράζω, άρα ζω

Παρκάρω το κενό μου στ' ακρογιάλι
κι ανάποδα τους άλλους τους κοιτώ
μαύρο γυαλί, καπέλο στο κεφάλι
μάτι ανοιχτό, εξερευνητικό

Και στα ρηχά νωχελικά
πλέει το παραμύθι του έρωτα

Μπροστά κορμιά φιδίσια αγαλματένια
του Κοσμοπόλιταν δραπέτες λες
χαμόγελα μοιράζουν στον καθένα
κι οι υποσχέσεις κάνουνε βουτιές

Βουτιές στο χθες, στο παρελθόν
σ' όσα αντιδρούν με το παρών
κι εγώ πιο κει, κάτω απ' το φως
αράζω, αράζω, αράζω, άρα ζω