Μαρίνος Γιαμαλάκης

1987

1. Έναρξη
2. Χωρίς ουσία
3. Βαρέθηκα
4. Κι ύστερα
5. Μπλα - μπλά
6. Ιδεολογικό μασάζ
7. Μαμ τv κοκό και νάνι
8. Τόσοι ήχοι
9. Τα τραγούδια μου
10. Λεπτές ισορροπίες
11. Ω Ξένιε Δία

Στίχοι

ΕΝΑΡΞΗ

Κάπου οι φάτσες σας μου φαίνονται γνωστές
κάπου σας έχω ξαναδεί χθες οι προχθές
ίσως τα πίναμε μαζί και δεν θυμάμαι
σ΄ ένα μυαλό διαφανές πόσοι χωράνε…
σαν είναι και στουπί.

Μα δεν βαριέστε όλα έχουν μια σειρά
κι η παρουσία σας εδώ σωστή αμμουδιά
ηδονική πλατσουριστή σαν κυματάκι
ζωγραφιστή μελωδική σαν τραγουδάκι
φερμένο απ΄ τα παλιά

Γυαλιστερό με ίσιο σκοπό
πετάει στα σύννεφα πετώ κι εγώ

Λόγια ρουτίνας στο ενδιάμεσο θα βρούμε
και φράση φράση απ την αρχή θα γνωριστούμε
για να την τρέξουμε κι αυτή εδώ τη μέρα
σαν φίλοι παιδικοί

Πύργους να χτίσουμε μαζί στην αμμουδιά
με τραγουδάκια σαν αυτά πλατσουριστά
που κάνουν ένα βήμα μπρος και δύο πίσω
κρατάτε το ρυθμό να ξεκινήσω.


ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ

Κάπου σε ξέρω που δεν το ξέρω
ίσως σε μι΄ άλλη εποχή να σ΄ έχω βρει
έξω απ΄ το χρόνο πέρα απ΄ το δρόμο
που η στροφή του οδηγεί.

Στα υπόγεια περάσματα της τρέλας
σε τόπους με βροχή… χωρίς ομπρέλα
με μια παρτίδα παραπάνω τι θα βγεί
μια συνουσία χωρίς ουσία είναι μισή

Κάπου σε ξέρω που δεν το ξέρω
μπορεί να είσαι μια σκιά απ΄ το παρελθόν
σχέση αμνησίας κι αυτή η νύχτα
θεόρατη γεμάτη με καπνό

Πες μου τουλάχιστον το όνομά σου
το χρονοδιάγραμμα του έρωτα σου
τι μας χωρίζει τι μας δένει στη ζωή
μια συνουσία χωρίς ουσία μένει τυφλή


ΒΑΡΕΘΗΚΑ

Τα χρόνια που δεν μπόρεσες να τα περιφρουρήσεις
τώρα τα υψώνεις τάχατε σ΄ ένα άλλο ουρανό
σαν Εθνική αντίσταση που αν κι έχεις ξεψυχήσει
κόβει τις βόλτες της βουβά Λιοσίων κι Αχαρνών.

Τις νύχτες που δεν άντεξες ορθός να ξενυχτίσεις
τις διηγιέσαι αχόρταγα με διάθεση μελό
λογοκριμένες άψυχες ιλουστρασιόν σελίδες
στο βάθος κήπος θα σου πω και ας μου είσαι κολλητός.

Γιατί να ξέρεις βαρέθηκα
γιατί να ξέρεις στριμώχτηκα
πίσω απ΄ το χώρο αυτό κι άλλο δεν πάει
με λίγα λόγια κουράστηκα
κι αυτές τις νύχτες ασπάστηκα…
Άλλο Θεό…

Τις ώρες που τις ζάλισες μ΄ άσκοπες συζητήσεις
κι απ΄ την πικρή ορφάνια τους τα βόλεψες καλά
τώρα λες πως σε πρόδωσαν πως σ΄ έχουν στιγματίσει
μα θα τα βρούμε κολλητέ τώρα πριν είναι αργά


ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ

Στενεύουνε οι ώρες κομμάτια από φεγγάρια
βραχυκυκλώνουν τ' άδεια περάσματα του νου
δρομάκια δίχως τέρμα η απουσία στο βλέμμα
στριμώγματα όλο μέσα στα δήθεν του καιρού.

Κι ύστερα ένα ατέλειωτο χαμόγελο
ένα τραγούδι κρεμασμένο από τσιγκέλι
το ντεσεβό ν' αγκομαχάει στον ανήφορο
κι η ανοχή μας σα φουγάρο μαυρισμένη

Απ τη συνήθεια που φωλιάζει στο κατώφλι μας
μαστουρωμένη μ' έναν έρωτα που τρέμει
στο κάθε άνοιγμα της πόρτας μην το σκάσουμε
και μείνει μόνη στη βροχή κερατωμένη

Μακραίνουνε οι ώρες σωρός σβηστά τσιγάρα
βραχυκυκλώνουν τ' άδεια περάσματα του νου
πώς άλλαξε η φωνή σου στα FM η απάντηση σου
και μία καρδιά υπνοβάτης στην ώρα του παιδιού

Κι ύστερα ένα ατέλειωτο χαμόγελο
η υποταγή που όλα τ' αποταμιεύει
η απουσία σου πνιγμένη από την άρνηση
κι αντοχή μου μες τη νύχτα αφοπλισμένη

Σωρός οι μπύρες σκόρπιες φράσεις και μισόλογα
κι η μοναξιά που μας ενώνει αλλάζει πρόσωπα.


ΜΠΛΑ - ΜΠΛΑ

Ήτανε λέει ένα πρωί
που ήμασταν χίλιοι δεκατρείς
μα ήρθε κι ένα βράδυ
που μείναμε μονάχα δυο
ξεσκέπαστοι και δίχως φως
στου κρεβατιού τη άκρη

Ζήτημα τέτοιο με πολύ μπλά - μπλά και θεωρεία
χωρίς φτερά σ' ένα ουρανό γεμάτο υστερία

Κι άντε να βρεις εσύ μι' αρχή
που να ξεφεύγει απ' τις στιγμής
τα πλαίσια να πιάνει
τον αρχικό μας το σφυγμό
τ' απόρθητό μας μυστικό
που δείλιασε και πάει

Σ' άλλο πια γκέτο με πολύ μπλα μπλα και θεωρεία
χωρίς φτερά σ' ένα ουρανό γεμάτο υστερία

Ήτανε λεει ένα πρωί
ένα ξεχείλισμα ζωής
μα ήρθε κι ένα βράδυ
ξεκάρφωτο χωρίς σκοπό
που μόνο η λέξη σ΄ αγαπώ
χωρούσε στο σκοτάδι

Ζήτημα τέτοιο μα χωρίς πολύ μπλά - μπλά και θεωρεία
πολιτικά ανεξήγητο για μέλη με ιστορία


ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΜΑΣΑΖ

Βρικολακιάσαμε που λες
στα ίδια και στα ίδια
μπερδέψαμε τα μπούτια μας
κι οι νύχτες μας βαρίδια
να μην κουνιούνται απ τη γωνία
τάξεις και κατατάξεις
μπροσούρες χειμωνιάτικες
μα μου χρωστάς και κάτι

Ένα μασάζ ιδεολογικό
πάνω απ' τον αφαλό προς το στομάχι
κει που χωνεύεται ο ενθουσιασμός
προτού προλάβει ν' ανεβεί και να με φτάσει

Σβήνω και το παρών αν θες
δώσε μου εσύ μολύβια
βάση του καταστατικού
να φτιάξω προσωπίδα
ένα να γίνω με της γης
τ' άγρια λουλουδάκια
πράσινος με το χάραμα
γαλάζιος τα βραδάκια

Ένα μασάζ ιδεολογικό
κάτω απ' τον αφαλό προς το αλσάκι
κει που διογκώνεται ο πατριωτισμός
μου τόχεις τάξει προ καιρού
δεν είσαι εντάξει....


ΜΑΜ TV ΚΟΚΟ ΚΑΙ ΝΑΝΙ

Μπλεγμένη η υπόθεση και πώς να την ξεμπλέξεις
π΄ έχει φτερά πάει μακριά ξεροσταλιάζει στα στενά
και χάνεται σαν φέξει.

Λες μάλλον φταίει ο καιρός ο χρόνος ο ανάπηρος
που είναι πηγμένος στις σιωπές και στα μεγάλα λόγια
μα κάπου εκεί αφήνεσαι ακούς ειδήσεις πείθεσαι
γυρνάς πλευρό και ήσυχα κοιμάσαι όπως πρώτα

Μαμ TV κοκό και νάνι η ζωή σ' έχει φρακάρει
μέσα σ' ένα φλιτζανάκι του καφέ
έλα στρίψε τσιγαράκι σου έχω γράψει τραγουδάκι
κι η φωνή μου ψιλοτρέμει ... άκουσε

Μάλλον δεν φταιει ο καιρός ο χρόνος ο ανάπηρος
ούτε ο παλμός του Καζαντζίδη στα υπόγεια
στροφές πολιτικάντηκες κάθε γωνιά που πάτησες
κι οι όμορφες νύχτες που σπατάλησες στο στρώμα

Μαμ TV κοκό και νάνι η ζωή σ' έχει αγκαζάρει
σ' ένα ξέφρενο παράλογο χορό
έλα κάνε τσιγαράκι σου έχω γράψει τραγουδάκι
και σου λεω πως και πόσο σ' αγαπώ.


ΤΟΣΟΙ ΗΧΟΙ

Η ένοπλη επίθεση δεν ήταν παρά η πρόφαση
η ένοπλη επέμβαση δεν έγινε γιατί
ζαλίστηκαν τα όργανα και παίξανε αλλιώτικα
αντί για τσιφτετέλι rock and roll της παλαβής

Η ένοπλη αντίδραση του κόσμου η απορύθμιση
έγινε στην υπόγεια ταβέρνα του ποιητή
ανάψανε τα αίματα του rock and roll τα δέματα
σαν άνοιξαν και χύθηκαν στη γη.

Οι ήχοι τόσοι ήχοι
μια γεύση απ΄ του έρωτα σου το μεθύσι
οι ήχοι τόσοι ήχοι
ποτάμι που κυλάει
που σε παίρνει που κυλάει… που κυλά…

Η ένοπλη διατάραξη της πριν εννόμου τάξεως
δεν ήταν ένα φούσκωμα κοινού λογαριασμού
ήταν ένα χαμόγελο κοκτέιλ με παράπονο
που ήπια στην υγειά σου αγάπη μου.

Η ένοπλη απόδραση χρειαζόταν μιαν απόφαση
μαζέψτε τα και φύγαμε σε πίστες πιο ανοιχτές
να ενώσουμε τα βλέμματα του rock and roll τα ρεύματα
σαν μας τραβήξουν σ΄ άλλες φάσεις πιο στενές.


ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΟΥ

Είπατε τα τραγούδια μου πως είναι
λόγια θολά σε χειμωνιάτικο τοπίο
δύσκολα παγωμένα από το κρύο
και τάχα θέλουνε μια κάποια αλλαγή.

Κάποιο πατ - πατ κάποιο ρυθμό αλλιώτικο
κάποια λογάκια πιο γλυκούλια πιο ελαφρά
σαν ρετιρέ στα σύννεφα να υψώνονται
να εξοντώνονται… να αφομοιώνονται…
λες κι είναι ένα ταψί με μπακλαβά

Μα εγώ δεν είμαι απ΄ τα παιδιά που κάνουνε χατίρια
στα αγοράκια σαν κι εσάς της τρίτης ηλικίας
κι άμα σας φαίνονται σκατά όλα αυτά που γράφω
αλλάξτε δίσκο στο πικ απ κι αφήστε με μονάχο.

Μπορώ και μόνος τη βραδιά να την εξουσιάσω
μα τα τραγούδια τα άψυχα τη φταίνε κατά βάθος
άμα σας φαίνονται σκατά είναι οφθαλμαπάτη
ότι έχει η γριά στο λογισμό βλέπει και στο κρεβάτι.

Μου είπανε φίλοι από τα πριν στην πιάτσα
το παίζεις αντιδραστικός μπαγάσα
άλλαξε ήχο ρυθμό και στίχο κι έλα μαζί μας
να φας ψωμάκι στα μπουζουκτσίδικα είναι η τροφή μας.

Παίξ το ρεμπέτης στο κάτω κάτω και η απόγνωση
περνάει μέσα απ΄ το τσιφτετέλι της διανόησης
όλη η κουλτούρα αυτού του τόπου το προσκυνάει
εσύ ρε μάγκα γιατί σνομπάρεις και μας την κάνεις.

Για σταματήστε ρε παιδιά κόψτε της μαλακίες
σαν νέο Έλλην απαντώ εις τους αντιρρησίες
της τέχνης μου η προκοπή δεν βρίσκεται με λόγια
μπλέκεται μέσα στα όνειρα και πίσω απ΄ τα ρολόγια

Δεν έχω χρόνο μόνο ένα ψώνιο στρατζαρισμένο
ένα δωμάτιο μικρό αχόρταγο και περιμένω
σαν τον πελάτη μες το μπουρδέλο ν΄ ανοίξει η πόρτα
σ΄ έχω πληρώσει ξέρω θα ρθεις…


ΛΕΠΤΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ

Τα στιχάκια όλα τούτα που μου βγήκανε μελό
δεκαπέντε συλλαβούλες που με μπάζουν στο χορό
με μπουζούκια με κιθάρες με ακόρντα που με πάνε
σ΄ άλλους τόπους ξεχασμένους σ΄ άλλους χρόνους περασμένους
δεν μου θέλουν το καλό.

Έρωτες και πάρε δώσε ιστορίες απ΄ τις τόσες
κόμικς που μου ξεγλιστράνε απ΄ τα χέρια αδιάφορα
κάποιος σπόρος κάνει νάζια η κοπέλα θέλει χάδια
δεν μπορείς να τα ξεχάσεις κάθισε να τ΄ απογράψεις
όλα τα παράλογα…

Σε μια βίαιη Αθήνα σ΄ ένα άγριο καιρό
σε μια πόλη άνω κάτω δίχως χιούμορ δίχως φως
τα φτερά της φαντασίας γίνανε ικάρια
μπρος γκρεμός πίσω τσιμέντο πήραμε αμπάριζα
τα σκυλάδικα της πιάτσας και διασκεδάζουμε
πλακωμένοι απ΄ τη ρουτίνα που μας εξαφάνισε.
κάτω απ΄ το βαρύ της πόδι το κερί μας σιγολιώνει
μα θα πρέπει να σκεφτείς…

Σκέψου πριν αποφασίσεις ποιόν απ΄ όλους θ΄ αγαπήσεις
ποιόν θα ενοχοποιήσεις ποιόν δεν θα καλημερίσεις
γιατί φταιει η Αθήνα φταιω εγώ μα φταις κι εσύ

Τα στιχάκια όλα τούτα που μου βγήκανε μελό
σαν μικρή δικαιολογία στην επόμενη πορεία θα τα χρησιμοποιώ.

Θέλει ο πόλεμος κουράγιο…
Θέλει ο έρωτας κουμάντο…
Θέλει ο Άγιος φοβέρα….
Θέλει η νύχτα την ημέρα…
μια φορά κι ένα καιρό


Ω!… ΞΕΝΙΕ ΔΙΑ

Εικόνες απ΄ ασβέστη και πηλό
μέσα οι ταχύτητές μας να κοιμούνται
έχουμε απ όλα τα καλά στον τόπο αυτό
ερείπια τέχνης σκηνές rock που δεν μιλούνε.

Περάστε mister σας καλεί το παρελθόν
όλα είναι ακόμα εδώ σε χρόνους με χλαμύδες
κολόνες χώροι δόξας προτομές
μπροστά διάφανο το χθες χωρίς ρυτίδες

Σπιτάκια κάτασπρα παράγκες γραφικές
γριές ξεδοντιασμένες στα κατώφλια
ούζο ελιές καρβέλι μουσικές
βαριά ζεϊμπέκικα που σου μιλούν για τόσα

Εδώ μονάχα χθες υπάρχει όχι μέλλον
εδώ έχει αγάλματα μουσεία και παπύρους
ούζο ελιές φασόλια άσπρους τοίχους
φιλοσοφία αρχαία σύγχρονο κενό

Περάστε mister σας καλεί το παρελθόν
μέσα σε σύγχρονα hotel να σας κοιμίσει
να σας προσφέρει δουλικά κάτι απ΄ το φως
κάτι απ΄ τον ήλιο που δεν λεει να μας ξυπνήσει.

Ω!… Ξένιε Δία σαν εχθρό σε καταριέμαι
δεν την μπορώ πια τη χωριάτικη σαλάτα
δεν τα μπορώ της ερωμένης σου τα μάτια
ούτε τα κάτασπρα μα άβολα σπιτικά

Κάθε χωριό κι ένα σαράβαλο σχολείο
κι ένα τεράστιο hotel για τους πιστούς σου
Ω!… Ξένιε Δία που ξεχνάς τους κεραυνούς σου
για λίγα dollar's κι υποκλίνεσαι βαθειά.