Μαρίνος Γιαμαλάκης

2006

1. Επιστροφή στα ίδια
2. Στο διαδίκτυο
3. Ψηλά ψηλά
4. Εσύ που ήσουν
5. Λιβυκό
6. Αχ Μαρία
7. Μωρό μου
8. Φάλτσα πορεία
9. Στο Θησείο
10. Φεμι-νηστικά άσμα
11. Ξαφνικά
12. Αερικό
13. Πάλι

Κριτικές

Επιτέλους ένα CD που δεν βασανίζει τα αυτιά μας και την νοημοσύνη μας, ένα CD φερμένο λες απ' τον παλιό καλό καιρό της Rock μα με τόσο σύγχρονο ήχο που σε καθηλώνει. Οι κιθάρες συναρπαστικές, ο solo κιθαρίστας Δημήτρης Κατσικάρης είναι από τους καλύτερους Έλληνες κιθαρίστες που έχω ακούσει (κι έχω ακούσει πολλούς) κρίμα που δεν συμμετέχει και σε δουλειές άλλων καλλιτεχνών. Ο ντράμερ Χρήστος Bλαχάκης σταθερός και χωρίς περιττά στολίδια, δένει άψογα με τον Μπασίστα Δημήτρη Αλατά κι οι ακουστικές κιθάρες του Θανάση Αλατά μαζί με τα πλήκτρα που έπαιξε ο Μαρίνος Γιαμαλάκης συμπληρώνουν το παζλ που λέγετε στο ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ και αναμφισβήτητα δεν πρέπει να λείπει από την Rock δισκοθήκη σας.
Τη μουσική και τους στίχους έχει γράψει ο Μαρίνος Γιαμαλάκης μέλλος του θρυλικού συγκροτήματος τα 4 ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ του μόνου Ελληνικού γκρουπ που ο μοναδικός του δίσκος κυκλοφορεί στην παγκόσμια αγορά και στην Αμερική. Την Ενορχήστρωση έχει κάνει ο ίδιος μαζί με τον Δημήτρη Κατσικάρη ενώ από ένα τραγούδι έχουν πει η Ιωάννα Κάππου (Αερικό) και ο Γιάννης Μυτιληναίος (Εσύ που ήσουν).

Αργύρης Πανταζόπουλος

Όσο σέβομαι τους παλιούς Έλληνες ροκάδες άλλο τόσο είμαι επιφυλακτικός μαζί τους σχετικά με την επαφή που έχουν διατηρήσει με την εξέλιξη του ήχου της μουσικής. Στην περίπτωση του Μαρίνου Γιαμαλάκη αλλοτινού μέλους του θρυλικού rock συγκροτήματος Τα 4 επίπεδα της ύπαρξης οι αμφιβολίες μου διαλύθηκαν από τον τίτλο και μόνο του νέου προσωπικού του δίσκου. Πρόκειται για 13 τραγούδια σε δικού του στίχους και μουσική που θα χαρακτηρίζονταν κλασικές ηλεκτρικές μπαλάντες με καλαίσθητη ενορχήστρωση (ξεχωρίζουν οι κιθάρες των Θανάση Αλατά - Δημήτρη Κατσικάρη) και με ισορροπημένο σύγχρονο στίχο, όχι ντε και καλά αντιδραστικό ή απλώς βαρύγδουπο. Τραγουδά ο ίδιος ο Μαρίνος Γιαμαλάκης και σε δυο κομμάτια οι νεαροί Ιωάννα Κάπου - Γιάννης Μυτιληναίος. Καλύτερες στιγμές τα Λυβικό, φάλτσα πορεία, Στο Θησείο και το Φεμι-νηστικό άσμα. Ακούστε αυτό το CD, αξίζει της προσοχής σας

Αντώνης Μποσκοϊτης περιοδικό ήχος

Στίχοι

Στίχοι & Μουσική: Μαρίνος Γιαμαλάκης

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΙΔΙΑ

Εικόνες σαν σε όνειρο, πάλι μια από τα ίδια
φεύγω σε χώρες μακρινές,
που δεν τις πάτησα ποτέ,
ποτέ μου δεν τις είδα.

Με μια λαχτάρα παιδική, το παραμύθι χτίζω
τη μία στην Ανατολή, την άλλη βουρ στην Αφρική
και πίσω μου αφήνω.
Όσα με βαραίνουν, όσα μ΄ αρρωσταίνουν,
όσα δεν μ΄ αφήνουνε να ζω.

Χάρτες ανοίγω χάνομαι, στου κόσμου τα σοκάκια
με μια παράξενη ενοχή
που απατώ την πόλη αυτή
της κάνω κορδελάκια

Ταξίδι με επιστροφή, στα ίδια ... στην Αθήνα
μ΄ αυτή την πόλη έχω δεσμό
τη αγαπώ και τη μισώ,
και βρίζω από συνήθεια.

Όσα με βαραίνουν, όσα μ΄ αρρωσταίνουν
όσα δεν μ΄ αφήνουνε να ζω.



ΣΤΟ ΔΙΑΔIΚΤYΟ

Στου διαδίκτυου σε ψάχνω τις σελίδες
δίνω το όνομά σου σ΄ όλα τα ψαχτήρια
μα δεν υπάρχει εγγραφή που να ταιριάζει
στα όσα αλλιώτικα κι αν έβαλα κριτήρια

Πατάω κουμπιά ανοίγω πόρτες παραθύρια
στέλνω e-mail μήπως κάποιος ξέρει κάτι
δε παίρνω απάντηση καμιά μία απ΄ τα ίδια
μήπως και ήσουν τελικά οφθαλμαπάτη

Μήπως ποτέ μου δεν σε κράτησα απ΄ το χέρι
δεν ταξιδέψαμε μαζί σε ξένα μέρη
μήπως οι νύχτες που διασχίσαμε μωρό μου
υπήρξαν μοναχά μες στο μυαλό μου

Μήπως τα λόγια που ψιθύριζες στ΄ αυτί μου
ποτέ δεν τα΄ άκουσα μα ήταν η φωνή μου
μήπως και ήτανε παράκρουση μιας μέρας
δυο βήματα μακριά από την τρελά

Στου διαδίκτυου σε ψάχνω τις σελίδες
βρίσκω μονάχα πονηρές διαφημίσεις
τσόντες που ντύνουν τη γυμνή διάθεσή μου
Site που κρύβουν την αλήθεια της σιωπής σου

Πατάω κουμπιά ανοίγω πόρτες παραθύρια
να βρει το δρόμο τα΄ άρωμα σου να περάσει
δεν παίρνω απάντηση καμιά μία απ΄ τα ίδια
μήπως και ήσουν τελικά μια αυταπάτη



ΨΗΛΑ - ΨΗΛΑ

Να τραγουδάς στις γειτονίες,
τ΄ αγαπημένα σου τραγούδια,
χωρίς φωτιστικά εφέ,
έχει μια γλύκα.

Μα δεν υπάρχουν περιθώρια εκλογής,
ούτε και γειτονιές να τις περάσεις,
με την κιθάρα αγκαλιά τραγουδιστής,
τις άδειες νύχτες σου ν΄ απλώσεις
και να φτάσεις.

Ψηλά - ψηλά,
πέρα απ΄ τις σιδεριές του κόσμου
ψηλά - ψηλά,
πάνω από τις γραμμές του φόβου.

Ψηλά - ψηλά,
έξω απ΄τη φυλακή του χρόνου
ψηλά - ψηλά,
πάνω από τις γραμμές του φόβου.

Να τραγουδάς στις εξοχές,
με μια ξεκούρντιστη κιθάρα
σαν τα πουλιά χωρίς ντροπές
έχει μια γλύκα.

Μα δεν υπάρχουν περιθώρια εκλογής
ούτε και εξοχές να τις περάσεις
με την κιθάρα αγκαλιά τραγουδιστής
της άδειες νύχτες σου ν΄ απλώσεις
και να φτάσεις.


ΕΣΥ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ

Μια ζωή εκτός τόπου και χρόνου,
εκτός ρυθμού,
επαφές με δεκάδες ανθρώπους,
συνωστισμούς
μια ζωή μπερδεμένη στα δήθεν,
στις αφορμές,
στις αιτίες που χάθηκαν μέσα, στις ενοχές.

Εσύ που ήσουν;
εσύ που λες, είσαι το παν για μένα,
εσύ που ήσουν;
πίσω στο χθες, είναι όλα μπερδεμένα .

Μια ζωή δυστυχώς πέρα βρέχει,
χωρίς γιατί
δυο κουβέντες φτηνές κι όποιος ξέρει,
την άρνηση
δεν ζητά τίποτα άλλο να νοιώσει,
δεν προσπαθεί,
τους κανόνες δεν κάνει θρησκεία,
ας λες εσύ.

Μα εσύ που ήσουν;
εσύ που λες, είσαι το παν για μένα,
εσύ που ήσουν;
πίσω στο χθες, είναι όλα μπερδεμένα.



ΣΤΟ ΛΙΒΥΚΟ

Σαν καρτ ποστάλ,
φωτογραφίες του ΕΟΤ
όλα μου φαίνονται
άνθρωποι δέντρα φως.

Στο Λιβυκό,
ξεχνώ της πόλης τη φωνή
και ονειρεύομαι
μετά από καιρό.

Κι η θάλασσα...
η απέραντη θάλασσα,
η πιο όμορφη θάλασσα,
μου κρατάει ρυθμό.

Κι η θάλασσα...
η κρυστάλλινη θάλασσα,
η πιο διάφανη θάλασσα,
μου μαθαίνει να ζω.

Σαν όνειρο,
εικόνες απ΄ το παρελθόν
όλα φαντάζουνε,
κι ο χρόνος πιο αργός.

Στο Λιβυκό,
μια άλλη Ελλάδα
άγνωστη ερωτεύομαι,
στους ήχους της μεθώ



ΑΧ ΜΑΡΙΑ

Είχα μια αμηχανία, γενικά
κι έβλεπα στο πρόσωπό σου, βασικά
τα σημάδια μιας αλήθειας, που μπορεί
να ήταν σαν και τη δική μου, εκδρομική.

Είχα μια αμηχανία, φοβερή
που δεν μ΄ άφηνε να ζήσω, τη στιγμή
που περίμενα να ρθει, τόσον καιρό
κι όσα μες το νου είχα φτιάξει, να σου πω.

Τόσα λόγια - τόσα λόγια, που του κόσμου τα ρολόγια
δεν θα φτάναν να μετρήσουν, όσα ήθελα να πω.
Τόσα λόγια τόσα λόγια, μα δεν βγήκαν απ΄ το στόμα
μπερδευτήκανε στα χρόνια, κι έμεινα να σε κοιτώ.

Είχα μια αμφιβολία, γενικά
προσπαθούσα να διαβάσω, μυστικά
μες τα μάτια σου, μα μι΄ άγνωστη φωνή
μ΄ έσπρωχνε πάλι πιο πέρα, στη σιωπή

Κι έμεινα με μι΄ απορία τελικά
πως αρχίζει μια αγάπη, τι μετρά
ένας έρωτας γεννιέται σαν Θεός;
Κι αν είν΄ έτσι γιατί δεν μπορώ να βρω.

Τόσα λόγια - τόσα λόγια, που του κόσμου τα ρολόγια
δεν θα φτάναν να μετρήσουν, όσα ήθελα να πω.
Τόσα λόγια τόσα λόγια, μα δεν βγήκαν απ΄ το στόμα
μπερδευτήκανε στα χρόνια, κι έμεινα να σε κοιτώ.

Είχα μια ανησυχία, γενικά
αχ Μαρία δεν υπάρχει, γενικά
ένα πρότυπο, μια κάποια συνταγή
του έρωτα να καθορίζει, την αρχή.



ΜΩΡΟ ΜΟΥ

Άλλο δεν στο κρύβω
πόσο σε γουστάρω μωρό μου
έλα να σταθούμε μαζί
μες σ΄ αυτή την πόλη
την καπελωμένη απ΄ τους ήχους μωρό μου
της αποδοχής.

Γιατί ξέρεις μέσα στη συνήθεια βουλιάζω, πνίγομαι.
Γιατί βλέπεις στις σκηνές της βίας τρομάζω, κρύβομαι.

Άλλο δεν στο κρύβω
πόσο είμαι μόνος μωρό μου
μες σ΄ αυτή τη στείρα γιορτή
τη μαστουρωμένη
από τα μπλα μπλά και τους πόθους μωρό μου
διψασμένης μάζας τυφλής.

Γιατί νοιώθω ζυγίζω τις στιγμές με άλλα μέτρα, άλλα σταθμά.
και το ξέρεις η ζυγαριά του χρόνου μωρό μου, μετρά σωστά

Άλλο δεν στο κρύβω
οι ενοχές μου κόβουν το δρόμο
δώσε μου ένα τρόπο εσύ
στη σιωπή να νοιώσω
τη βαριά ψυχή αυτής της πόλης
που όλους μας μισεί

Γιατί ξέρεις στις γωνιές των δρόμων κουρνιάζω, ντρέπομαι.
γιατί βλέπεις μες τις τόσες κλίκες διστάζω, μπλέκομαι.



ΦΑΛΤΣΑ ΠΟΡΕΙΑ

Σκοινί κορδόνι το παραμύθι
κάπου παθιάζεσαι κάπου απεργείς
ψάχνεις σ' ορίζοντες απ το φεγγίτη
το ηλιοβασίλεμα να ερωτευτείς.

Αφήνεις πίσω σου μικρά σημάδια
κόκκινα κίτρινα γυαλιστερά
και το μισόφωτο τα κρύα βράδια
λιώνεις στους ήχους του καρσιλαμά.

Κι όλο πίνεις κι εξοντώνεις την ανία σου
τα μπαρ της παραλίας η σχεδία σου.


Σκοινί κορδόνι το παραμύθι
κι ένα εισιτήριο μ' επιστροφή
του μεθυσιού σου η φάλτσα πορεία
σε προσπερνάει κι αδιαφορεί.

Για τη συνήθεια που σε σκοτώνει
πηδά τη μέρα σου και προσπερνά
σ' αφήνει ξέμπαρκο πουλί να λιώνεις
δίπλα στους ήχους του καρσιλαμά.

Να ιδρώνεις να εξοντώνεις την ανία σου
τα μπαρ στην παραλία η σχεδία σου.

Σκοινί κορδόνι το παραμύθι
όλο ταυτίζεσαι με τη σιωπή
είναι η μοίρα σου που δεν σ΄ αφήνει
να δεις ξεκάθαρα τι θα συμβεί.

Αφήνεις πίσω σου μικρά σημάδια
όσους σ΄ αγάπησαν ότι αγαπάς
χωρίς να νοιάζεσαι αν τα όνειρα σου
πνίγονται μέσα σε θολά ποτά.

Που τα πίνεις κι εξοντώνεις την ανία σου
στα μπαρ στην παραλία, στη σχεδία σου



ΣΤΟ ΘΗΣΕΙΟ

Οι νύχτες στο Θησείο
τριγύρω απ' την πλατεία
σ' αυτή τη συνοικία που γερνώ
ασπρόμαυρα κυλάνε χωρίς μια ευκαιρία
κι ο κόσμος βασικά περαστικός

Πάνινες πολυθρόνες
γκαρσόνες όλο νάζι
κουτσομπολιά και λέξεις γενικώς
Ηρακλειδών και πέριξ
μπαράκια που δεν ξέρεις
αν έχουν έστω ουίσκι καθαρό

Και τι να πω δεν ξέρω ...δεν ξέρω
μόνο ότι ζω σαν ξένος ...σαν ξένος

Οι νύχτες στο Θησείο
μυρίζουν αϋπνία
μυρίζουνε ξενύχτι και ποτό
το τραμ το τελευταίο σταμάτησε πριν χρόνια
να ξέρεις δεν περνάει πια από δω.

Οι νύχτες στο Θησείο
δεν γράφουν ιστορία
φλερτάρουν ένα έρωτα στυγνό
μια άλλη εφηβεία
τώρα κάνει παιχνίδι
αυτή την συνοικία την πενθώ.

Και τι να πω δεν ξέρω ...δεν ξέρω
μόνο ότι ζω σαν ξένος ...σαν ξένος



ΦΕΜΙ-ΝΗΣΤΙΚΟ ΑΣΜΑ

Ανοίγω ένα παράθυρο στη μέρα
μπούχτισα βράδια κουρασμένα και φιγούρες
κάπου δεν πάει άλλο στο εξηγούμε
μ΄ ένα ρυθμό σακατεμένο απ΄ την πενιά.

Αγάπη κι αν δεν ξέρω τ΄ όνομα σου
όλες σου τις μορφές τις κουβαλάω
κρατάω πισινή σου τη φιλάω
σαν θα βρεθούμε πάλι ονειρικά.

Μια που είναι όνειρο, μια που είναι θέατρο,
μια που είναι αέρας,
κάθε μας κίνηση, κάθε μας ταύτιση, μ΄ αυτή τη μέρα.


Προσθέτω αφαιρώ δεν βγάζω άκρη
λίγες σελίδες εμπριμέ ένα κρεβάτι
μπαράκι η ζωή με τζιν και πάγο
νερό, τηλέφωνο, ΔΕΗ, αραχτά στον μπάγκο.

Μέσα στο τρίτο πρόγραμμα χαμένα
τα βίτσια μας βουβά σινιαρισμένα
κυρίες κύριοι σεμνά μη Δημητράκη
ντροπή να το βαράς το κοριτσάκι

Π' αύριο θα ειν΄ όνειρο, θα είναι θέατρο,
θα είναι αέρας,
κάθε του κίνηση, αρπαχτή παράσταση,
μόνο για σένα.



ΞΑΦΝΙΚΑ

Έτσι ξαφνικά μου λες πως φεύγεις
κι όλα γύρω μένουν άδεια
μένω μες τη νύχτα να γυρεύω
τα δικά σου τα σημάδια

Έτσι ξαφνικά μου λες πως φεύγεις
πως μπορώ να το αντέξω
κάπου εδώ μωρό μου η ζωή μου σταματά
στην πόρτα σου έξω.

Και δεν έχω τίποτα να περιμένω
ξέρω ότι πια δεν μ΄ αγαπάς
κι αργοπεθαίνω.

Έτσι ξαφνικά μου λες πως φεύγεις
και δεν ξέρω τι να κάνω
όλοι λένε ξέχασε και ζήσε
μα εγώ θέλω να πεθάνω

Έτσι ξαφνικά μου λες πως φεύγεις
πως μπορώ να το αντέξω
κάπου εδώ χαρά μου η ζωή μου σταματά
στην πόρτα σου έξω.

Και δεν έχω τίποτα να περιμένω
ξέρω ότι πια δεν μ΄ αγαπάς
κι αργοπεθαίνω.



ΑΕΡΙΚΟ

Πιο πέρα απ΄ το τίποτα
πιο δίπλα απ΄ τα πρέπει
πιο μακριά απ΄ το πουθενά
υπάρχεις μόνο εσύ.

Άπιαστη απλησίαστη
κανένας δεν σε ξέρει
κανείς ποτέ δεν έμαθε
το μέρος όπου ζεις

Μόνο εγώ το ξέρω πως υπάρχεις
αλλά κι αυτό όχι με σιγουριά
καμιά φορά λέω πως είσαι οφθαλμαπάτη
κι άλλες φορές πως είσαι μόνο μια σκιά.

Αερικό, ότι με πάθος λαχταρώ
μα δεν μπορώ να βρω

Αερικό, ένα παιχνίδισμα στο φως
π΄ αλλάζει τον ρυθμό

Πιο πάνω απ΄ τα εφήμερα
πιο έξω απ΄ το καθόλου
πιο δίπλα απ΄ τα΄ αδιάφορα
υπάρχεις μόνο εσύ

Άγνωστη απροσδιόριστη
κανένας δεν σε ξέρει
κανείς ποτέ δεν μπόρεσε
να φτάσει εκεί που ζεις.

Αερικό, ότι με πάθος λαχταρώ
μα δεν μπορώ να βρω
Αερικό, ένα παιχνίδισμα στο φως
π΄ αλλάζει τον ρυθμό



ΠΑΛΙ

Πάλι στα ίδια θα σταθώ
θα ξεφυλλίσω της στιγμές
και μες της νύχτας τη σιωπή
θα σου το πω και πάλι.

Όπως σου το'χω πει φορές
έτσι ξεκάθαρα απλά
έτοιμος να σε ξαναβρώ
να σ΄ αγαπήσω πάλι.

Μ΄ άλλη ματιά να δω τον κόσμο σου
Το παρελθόν να σβήσω αν θες
Να διαγράψω όσα έγιναν
Τα λάθη μας της προστριβές

Πάλι στα ίδια θα σταθώ
θα ξεφυλλίσω της στιγμές
και μες της νύχτας τη σιωπή
θα σου τα πω και πάλι.

Όπως δεν στα΄χω πει ποτέ
τόσα κρυμμένα μυστικά
έτοιμος να σ΄ ερωτευτώ
και να κερδίσω πάλι.

Αυτό τον όμορφο τον κόσμο σου
Τα χρώματα της μουσικές
στο χθες ν΄ αφήσω όσα έγιναν
τ΄ ασήμαντα της ενοχές