Μιχάλης Στασινόπουλος
Ἐκκλησάκι
Μὲς τὸ στρατὶ ποὺ περπατῶ
τὸ κάθε βράδυ-βράδυ,
ἕνα ἐκκλησάκι συναντῶ
μὲς τὸ καντήλι τοῦ ἀναφτό
μὲς τὸ σκοτάδι.
Μέσ' ἀπ' τῶν δέντρων τὰ κλαριὰ
ποὖναι γερμένα ἐμπρός του,
μὰ συννεφιά, μὰ ξαστεριὰ
γὼ τ' ἀγναντεύω ἀπὸ μακριὰ
τὸ δειλὸ φῶς του.
Καὶ κάθε βράδυ, ποὺ περνῶ,
τὸ φῶς αὐτὸ μοῦ μοιάζει
σὰν ἕνα βλέμμα φωτεινὸ
βαλμένο ἐκεῖ ἀπ' τὸν οὐρανὸ
νὰ μᾶς κοιτάζει.
Κι ἔτσι, μέσ' ἀπ' τὰ κλαριά,
ποὖναι γερμένα ἐμπρός του,
τὸ βλέπω πάντα ἀπὸ μακριὰ
καὶ μοὖναι σὰν παρηγοριὰ
τὸ δειλὸ φῶς του.
